Opublikowano Dodaj komentarz

K0-61-I Hien, czerwone ’05’

K0-61-I Hien, red ’05’ waring the

Ki-61-I Hien, czerwone „05” w barwach 37 Kyoiku Hikotai (37 Szkolny Dywizjon Lotnictwa Armii), lotnisko Matsuyama, Formoza (Tajwan), wiosna 1945 r.

Podobnie jak inne jednostki szkolne tego okresu, również 37 Dywizjon posiadał w swym składzie wydzielone eskadry instruktorskie, gotowe do wzięcia aktywnego udziału w walkach. Cechą charakterystyczną bojowych maszyn tej jednostki, były ogony pokryte zielonymi plamkami kamuflażu. Samo godło (wspólne dla wszystkich myśliwców 37-go) przedstawia dorosłego drapieżnego ptaka, uczącego latać swoje młode (to te trzy czerwone strzałki nad symbolem ptaka).

Lotnisko Matsuyama, zlokalizowane w północnej części Tajwanu, było jedną z największych japońskich baz na wyspie (obecnie w tym miejscu znajduje się międzynarodowy port lotniczy imienia Czang Kai-szeka). Co ciekawe, baza ta wykorzystywana była równolegle przez jednostki Lotnictwa Armii i Lotnictwa Marynarki. To tu szkolono na myśliwcach Shiden 341 Kokutai. To tu komandor Genda powołał do życia słynną 343 Kokutai, zwaną później „Mieczem Gendy” i toczącą epickie boje na swoich myśliwcach Shiden Kai.

Nieco bardziej na południe zlokalizowana była też baza lotnicza Tainan, gdzie narodziła się legendarna Tainan Kokutai.

Ze względu na swoje strategiczne położenie, Tajwan został przez Japończyków zamieniony w prawdziwą twierdzę (poddaną dopiero po kapitulacji Cesarstwa). W okresie poprzedzającym wybuch wojny (i krótko później) na wyspie powstało około 25 lotnisk i baz wodnosamolotów, z czego aż 11 można uznać za potężne bazy lotnicze. Z tego powodu dość często dochodziło do ataków bombowych i szturmowych, ze strony USAAF oraz grup uderzeniowych lotniskowców. Samo lotnisko Matsuyama, stało się pomiędzy marcem a sierpniem 1945 roku, celem dziewięciu silnych nalotów (B-24 i B-25). Obraz przedstawia natomiast starcie Ki-61 z myśliwcem F4U Corsair należącym do grupy powietrznej lotniskowca USS „Bunker Hill”.

Ki-61-I czerwone „05” przetrwał wojnę. Istnieją jego zdjęcia wykonane przez Amerykanów po kapitulacji.

Opublikowano Dodaj komentarz

Brzydkie kaczątko Yokosuka R2Y1 Keiun

Pierwszy (i jedyny latający) prototyp szybkiego samolotu rozpoznawczego Kugisho R2Y1 Keiun. Jako że jego twórcą był komandor Shiro Otsuki oraz jego zespół inżynierów z Arsenału Marynarki w Yokosuka (zakłady Kugisho KK miały jedynie podjąć się jego produkcji) bardziej znany jest jako Yokosuka R2Y1 Keiun.

Maszyna ta, wyposażona w podwójnie sprzężony silnik o sumarycznej mocy 3400 KM i sześciołopatowe śmigło o dużej średnicy, miała osiągać prędkość maksymalną 760-780 km/h i skutecznie wymykać się myśliwcom przeciwnika. Jak jednak w przypadku niemal wszystkich ówczesnych samolotów o silniku zabudowanym w centralnej części kadłuba (choćby P-39 Airacobra) problemem okazało się skuteczne przeniesienie napędu oraz chłodzenie. Z tym pierwszym jakoś sobie poradzono, natomiast drugi okazał się krytyczny. Pierwsze kołowania wyglądały źle, a dziewiczy lot (początek maja 1945) został poważnie skrócony w wyniku gwałtownego wzrostu temperatury oleju i zagrożenia pożarem silnika. Do tegoż pożaru doszło zresztą kilka dni później, podczas pospiesznych prób zaradzenia sytuacji w hangarze w Yokosuka.

 

Samolot odesłano w celu naprawy do zakładów Kugisho, skąd już nie powrócił, zniszczony tydzień później w wyniku nalotu B-29. Drugi prototyp (na zdjęciach z hali) był jeszcze w na tyle wczesnej fazie budowy, że jego testy w locie nie zostały rozpoczęte przed kapitulacją Cesarstwa. 

Warto dodać, że R2Y1 od samego początku był (w rozumieniu zespołu ośrodka badawczego w Yokosuka) jedynie pierwszą fazą i demonstratorem technologii. Docelową wersję, stanowić miała maszyna R2Y2 napędzana dwoma silnikami odrzutowymi.